مسلما هرنوع فقداني براي ما دردناك و نارحت كننده است و اين امر بسيار طبيعي است. اولين اشتباه ما اينست كه نمي خواهيم بپذيريم كه غم هم بخشي ناگزير از زندگي ماست و اگر نباشد شادي معنا پيدا نمي كندو مي خواهيم كه از آن فرار كنيم.دراين شرايط لازم هست كه ما نارحتيمون را بپذيريم و پيام درونش را كه حاكي از اينست كه به رابطه فكر كن و توي رابطه خودت و نيازهات و نقطه ضعفهات رو بشناس را دريافت كنيم و اتفاقا از تنهايي پيش آمده براي فكركردن در اين زمينه بهره ببريم.دومين اشتباه ما اينست كه دائما باخودمان تكرار مي كنيم كه واي من تنها شدم.ديگه با كي حرف بزنم و چت كنم ؟ ديگه با كي سينما و كافه برم؟ و...درواقع ما با اين مرثيه هاي دروني از يك واقعيت يك مصيبت و فاجعه مي سازيم و درنقش يك قرباني خيلي بيشتر از سوگواري طبيعي به خودمان آسيب مي زنيم.از اين پس روضه خواني را متوقف كنيم و بالغانه با وقايع رو به رو شويم .
برچسب:
نویسنده: باربد نظری
تاريخ: شنبه
18 تير
1401 ساعت: 14:09